مثل من

کوچ ماه ...

such-az-me — Wed, 02 Dec 2009 10:04:18 GMT

من باور دارم که روزی
ماه از شهر من کوچ خواهد کرد ....
و آسمان گرسنه دیارم را
با گونه های مهتابی پر اشکش
وداع می گوید

-- تو باور نکن!--
(من کی گفتم مهم است !!)
اما...
او هر شب می امد و آسمان پنجره ام را پولکدوزی می کرد
و به شب نشینی پشت بام های تاریک می امد...

این روزها انگار خون در رگ هایش آواره شده...
یعنی ماه هم راکد شده؟!!

شنیده ام این روزها شبگرد شده...
روز میلادش ؟ ... می خواهم هدیه ای ببرم شاید:

ف
ا
ن
و
س
ی
!!

"هدا رستمی"

پ.ن:هر چه خواستم نشد ..انگار نمیشود..

"اگر کسی را دوست داری به او بگو..زیرا قلب ها به طور معمول با کلماتی می شکنند که ناگفته میماند!!! (جرج آلن)"

...

such-az-me — Wed, 21 Oct 2009 06:51:18 GMT

تو که میدانی این روزها چقدر دلم باران میخواهد...

هنوز هم برای آمدنت ..

پاییز را بهانه می کنی؟؟؟!

پ.ن: بشر به خوشبختی زود عادت می کند و چون خیلی زود عادت می کند

خیلی زود فراموش می کند که خوشبخت است...!

....

such-az-me — Sat, 05 Sep 2009 02:41:18 GMT

هیچ گاه نفهمیدم چرا مدام به بیراهه میروم

باید میدانستم که

" راهمان از اول هم یکی نبود!"

پی نوشت:این دست های ساده و خالی دخیلتان...ما را به رسم رفاقت دعا کنید

!بدون شرح

such-az-me — Thu, 06 Aug 2009 03:42:48 GMT

"من دیگر نه به او و نه به هیچ کس دیگر فکر نخواهم کرد!"

پ.ن۱:"او "را نمی شناسم!

پ.ن۲: ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد ...وقت آن است که بدرود کنی زندان را

"میلادش مبارک

مرغ دریا

such-az-me — Sun, 07 Jun 2009 09:57:12 GMT

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت
در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد
تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت
دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت
قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت
مرغ دریا خبر از یک شب توفانی داشت
گشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفت
چه هوایی به سرش بود که با دست تهی
پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت
بس که اوضاع جهان در هم و ناموزون دید
قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت
دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول
چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت
همنوای دل من بود به تنگام قفس
ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت

"هوشنگ ابتهاج"

اشتی

such-az-me — Sat, 18 Apr 2009 08:28:18 GMT

قبول کن که نخواستی
و گرنه باران که راه ها رانمی بندد
تازه
زیر باران که آشتی ساده ست
کسی اشکهایت را نمی بیند
قبول کن که نخواستی
و گرنه
مگر تو نبودی که می گفتی
غسل باران که می گیری
زندگی طراوت از دست رفته را باز می یابد
یادت رفته ؟
سر به سر پروانه ها که می گذاشتی بر نمی گشتی
تا باران بگیرد و من
دلواپس بیایم و موهایت را خشک کنم
قبول کن که نخواستی
حالا که باران را بهانه می کنی
آشتی بی آشتی
مگر کنار توت کهنسال باغ
وقتی که باران بیاید
همین

"علیرضا بازرگان"

پ.ن:وبلاگم رفت تو ۳ سال تفلدش مبالک

رقص محرمانه یک زیبا

such-az-me — Wed, 11 Feb 2009 06:53:18 GMT

سادگی
سنجاقک کوچکی بود
هدیه ای بی سبب
شبنمکی بر لبان عاشقت
وقتی که زیر باران غریبه ای را می خواندی
و من آن سوتر ترا دعا می کردم
چشمانم چنان مجمر خون
به یادت مانده است .

حالا سالها گذشته است
دیگر باران آبی نیست
و گربه ها همگی شرورند .
چرا
خیال می کنی
هنوز به ستاره چینی در کویر دلخوشم .
من !
آن هم من !
من بروی چینه ی نازکی راه می روم
که یکسوش دریایی از خون موج می زند
و سوی دیگرش دوزخی از آتش است
آن چنان عمیق که سرچشمه ی آن پیدا نیست .

برای من که اینچنین فقیرم
همین سنجاقک کوچک ثروتی ست
و لمس تو چمنگاهی
که از نمین ترانه ای شاداب است .
خواب !
آن هم بر چشم های من
نمی شنوی ؟ !
صدای انفجار بزرگی را
که هر لحظه درون سینه ام
شیطنت می کند
گیاهی که در کوهستان رُست
چگونه به نرمی دستان تو عادت کند
بر می گردد به سایه
تنها خنده اش شبیه آفتابگردان خواهد ماند .

ترانه بخوان
غریبه را بخوان
تا ببینم چگونه در آغوشش رها می شوی

دعایت می کنم
با چشمانی خونین مجمر .

گذر می کنم بی تو
با یادت
که زیبا ترین رقص ها را
کنار شعله ای در نم نمک باران نشانم دادی .
هدیه ای بی سبب از تو
در دستم است
ببین ! سنجاقکت جان می گیرد
پرواز می کند
کوچک است و زیبا

افسوس که در این حوالی ستاره چینان مرده اند

"امیر تیکنی"

دیوانگی!!!

such-az-me — Tue, 06 Jan 2009 07:07:18 GMT

یارب مرا یاری بده، تا خوب آزارش کنم
هجرش دهم زجرش دهم، خوارش کنم زارش کنم
از بوسه های آتشین، وز خنده های دلنشین
صد شعله در جانش زنم، صد فتنه در کارش کنم
در پیش چشمش ساغری، گیرم ز دست دلبری
از رشک، آزارش دهم، وزغصه بیمارش کنم
بندی بپایش افکنم، گویم خداوندش منم
چون بنده در سودای زر، کالای بازارش کنم
گوید مَیفزا قهر خود، گویم بکاهم مهر خود
گوید که کمتر کن جفا، گویم که بسیارش کنم
هر شامگه در خانه یی، چابک تر از پروانه یی
رقصم بر ِ بیگانه یی، وز خویش بیزارش کنم
چون بینم آن شیدای من، فارغ شد از سودای من
منزل کنم در کوی او، باشد که دیدارش کنم
گیسوی خود افشان کنم، جادوی خود گریان کنم
با گونه گون سوگند ها، بار دگر یارش کنم
چون یار شد بار دگر، کوشم به آزار دگر
تا این دل دیوانه را، راضی ز آزارش کنم

"سیمین بهبهانی"

نه

such-az-me — Fri, 17 Oct 2008 03:53:18 GMT

با نه شنیدن از تو که من کم نمی شوم !

مجنون نمای مردم عالم نمی شوم

این اولین خطای تو ٬حوٌای سنگ دل

پنداشتی بدون تو آدم نمی شوم

بعد از تو ای خزان زده دیگر بزای هر

شب بوی تشنه لب شده شبنم نمی شوم

دلخور نشو عزیز !از این خُلقِ بی خیال

گفتم که بی تو پاپِی خُلقم نمی شوم

آه ای نگاه های تماشا خدا وکیل

علاف چشم های شما هم نمی شوم

بگذار صادقانه بگویم بدون تو

هر کار می کنم ...نه...نه...آدم نمی شوم

http://pesarsharghi.blogfa.com/

پ.ن

تو که اهسته می خوانی قنوت گریه هایت را

میان ربنای سبز دستانت دعایم کن..

یه نفر یه جایی یه جوری به دعای تو نیاز داره

واسش دعا کن.. خیلی

such-az-me — Fri, 29 Aug 2008 02:46:18 GMT

من گمان می کردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چارفصلش همه آراستگی ست
من چه می دانستم
هیبت باد زمستانی هست
من چه می دانستم
سبزه می پژمرد از بی آبی
سبزه یخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم
دل هر کس دل نیست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بی خبر از عاطفه اند
از دلم رست گیاهی سرسبز
سر برآورد درختی شد نیرو بگرفت
برگ بر گردون سود
این گیاه سرسبز
این بر آورده درخت اندوه
حاصل مهر تو بود
و چه رویاهایی
که تبه گشت و گذشت
و چه پیوند صمیمیتها
که به آسانی یک رشته گسست....