قبول کن که نخواستی
و گرنه باران که راه ها رانمی بندد
 تازه
 زیر باران که آشتی ساده ست
 کسی اشکهایت را نمی بیند
 قبول کن که نخواستی
 و گرنه
 مگر تو نبودی که می گفتی
 غسل باران که می گیری
 زندگی طراوت از دست رفته را باز می یابد
 یادت رفته ؟
 سر به سر پروانه ها که می گذاشتی بر نمی گشتی
تا باران بگیرد و من
 دلواپس بیایم و موهایت را خشک کنم
 قبول کن که نخواستی
 حالا که باران را بهانه می کنی
 آشتی بی آشتی
 مگر کنار توت کهنسال باغ
 وقتی که باران بیاید
 همین