خسته ام انگار صد سال پياده راه آمده ام

انگار صد سلسله کوه را روی شانه های نحيفم حمل کرده ام

انگار هزار سال پلک بر هم نگذاشته ام

خسته ام،آنقدر خسته ام که نام خود را هم فراموش کرده ام

هيچ يادم نيست که اولين بار کدام گل را بوييده ام

من شکل سنجاقکی را که درکوچه های کودکی بوسيده ام

از ياد برده ام.خسته ام انگار اين جاده های سرد خاکی

تمام شدنی نيست...